Informatie voor verwijzers



Diagnose
Meestal realiseren de ouders zich het eerst dat er iets mis is met hun kind. Vaak zijn er meerdere specialisten en hulpverleners betrokken bij het stellen van de diagnose. Zij laten de kinderen een intelligentietest en een psychologische test doen en het kan noodzakelijk zijn de hersenactiviteit te meten, het gehoor- en gezichtsvermogen te testen en een bloed- en urineonderzoek uit te voeren.
 
Combinaties met andere aandoeningen (comorbiditeit)
Bijna driekwart van de kinderen met een contactstoornis heeft een verstandelijke handicap. Eenderde van de kinderen heeft ook ADHD. Concrete cijfers ontbreken nog, maar het lijkt erop dat contactstoornissen bij volwassenen het meest samengaan met een depressie. Ook combinaties met lichamelijke ziektes komen voor. Zo hebben met name de verstandelijk gehandicapte autisten ook last van epilepsie. Ook komt bij autisten vaker de vrij zeldzame ziekte tubereuze sclerose voor.
 
Medicijnen
Er is niet één specifiek medicijn tegen contactstoornissen. Er wordt gewerkt met antipsychotica (Risperidone of Haloperidol) en antidepressiva (Fluvoxamine).